(untitled) (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2020)
Веројатно секоја личност што имала можност да ја почувствува нај- благородната страна од процесот на образованието, неговото обликувачко и поттикнувачко влијание во процутот на човечките потенцијали на инди- видуата, е способна, макар и интуитивно, да го долови длабинското, фи- лозофско значење на поимот учител, според кое тој не означува единстве- но професионална, туку првенствено духовна категорија. Имено, учителот е оној што, низ зборови и низ дела, ни ја открива вистинската смисла на бескрајниот процес на учењето, сфатено како процес на саморазвој и са- моактуализација, како осознавање на неповторливиот онтолошки „дар на себството“ и негово негување кон постигнувањето на оптималната форма за која е способно. Тоа е процес втемелен врз стекнување знаења од разли- чен вид, но секогаш инспириран од етичкиот стремеж кон доброто, и на- сочен кон воспоставувањето на деликатната рамнотежа меѓу сопствената и туѓата перспектива.