(untitled) (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2024)
Тоталната војна продолжува да биде тема на дебати и истражувања во модерните конфликти. Технолошките пронајдоци и заемната поврзаност на глобалната заедница го засилуваат ефектот на последиците од војувањето. Преиспитувањето на тоталноста на современите вооружени конфликти го правиме низ анализа на достигнувањето и нивото на уништување кои поставуваат нови етички, легални и политички предизвици. Авторот одговара на прашањата за: длабоките психолошки и политички импликации кои се протегаат подалеку од бојното поле кое се пренесува во длабочина и го опфаќа севкупното (глобално) општество. Дефинирањето на тоталната војна ја правиме низ критериумите на: намерно таргетирање цивили, цивилни ресурси и инфраструктура и цврстата контрола на однесувањето на населението низ инсталирање страв, омраза и трауми; низ политичкиот обид преку војната да се добие и да се зацврсти поддршка кај народот, повлекувајќи дебати за цивилните слободи и ерозија на демократските принципи; третманот на заробениците и масовните егзекуции на противничките но и сопствените недоволно мотивирани сили и идеолошко неподобно население; и евентуално катаклизматично сценарио на употреба на атомското оружје. Во анализата се потенцираат сложените улоги на традиционално неборбените категории и но- вите технологии и доктрини и нивното влијание на тоталноста на војувањето. Останува ставот дека тоталната војна е идеален концепт, но и неодговорено- то прашање доколку постојат атипичности на тој концепт која е отстап- ката од реперот за тоа колку се војната и составните елементи ограничени наместо тотални. Истражувањето заклучува дека тоталната војна ги менува културите, геополитичките прикази и меѓународните односи и дека нејзиното наследство го менува курсот на историјата за следните генерации.