(untitled) (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2019)
Во статијата се истражува негативната теологија употребувана од страна на Џон Скот (Ериугена) во делото „За поделбата на природата“, ка- ко јадрена структура во неговиот онтолошки систем. Апофатичките ста- вови се круцијални во експозицијата на Ериугена на позицијата и улогата на Бог, а со тоа и на слoженото функционирање на четирите поделби на приро- дата и неговиот концепт за петте начини на интерпретација на постое- њето. Основните категории во неговиот систем на природата се покажани, заедно со најсилните тврдења за неискажливоста и неспознатливоста на Бог, за потем да се анализира неговата методолошка рамка на катафатичката и на апофатичката теологија во пристапувањето кон непристапната, нат- суштинска, неразбирлива природа на божественото. Ставовите на Ериугена за вредностите и значењето на двете гранки на теологијата ги поставуваат не во конфликт или меѓусебно недоразбирање, туку како комплементарни и во постојана хармонија. Најголем дел од тек- стот се однесува на претпочитањето на Ериугена на негациите од апофа- тичката теологија во говорењето за Бог, заедно со очигледната свесност дека заслугите на катафатичката теологија се исто така значајни во изразување- то на трагата од Бог како манифестација во создадениот свет; како и на не- говиот дијалектички маневар на нагласување на важноста на повеќе-отколку формулациите за божјата натсуштинскост. Затоа, разгледани се идеите на Ериугена за формулите што по форма се афирмативни, а по значење нега- тивни, за да се покаже неговото разбирање на предностите на синтезата на катафатичката и апофатичката теологија, во форма на „хиперфатичка“ теологија што го изразува Бог како неизразлив (бидејќи е повеќе отколку из- разлив).