(untitled) (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2017)
Процесот на јазичното огшсменување на децата има базично значење во однос на сеекупното учење и напредуеање. Ова е еден комплексен и долготраен процес кој 60 наши услови во неговиот најелементарен облик ce одвива во рамките на првиот образоеен циклус. Наспроти традиционалните сфаќања, денес ce изградуваат соеремени концепти за раното јазично описменување кое cè поееќе ce третира како холистички процес на одделни еештини кои ja сочинуваат основата на јазикот. Основната стратегија на оеој концепт е „учење на cè “ „преку cè(( (ceмисли на одделнитејазични вештини) преку користењеразлични активности проткаени со елементи на игра и неформалност. Еден од основните принципи на овој концепт е развојноста (на когнитивните, емоционалните и социјалните компоненти), постапноста и индивидуализацијата во „влезоти, низ самиот процес, преку следење на напредокот и микрометодското моделирање приспособени кон одделните потреби и на „ излезот “ кога секој го достигнува сопствениот максимум во разеојот. Oea ce сериозни и комплексни барања и приоритети кои ce усвоени на теоретско ниво и кои поеремено ce имплементираат во секојдневната практика. Тоа го omeopa прашањето за начините на образовна компензација во насока на тоа современите стратегии да станат секојдневна наставна рутина. Во раноучилишната возраст децата треба да имаат многу ситуации во кои слушаат, пишуваат, читаат и зборуваат. Раното јазично описменување има глобално значење u тој е интегрален дел на севкупниот развоен процес, но и негоеа осноеа, бидејќи без развиени јазични способности, процесот на учење е речиси невозможен. Од друга страна, овој процес на здобивање со јазични компетентности е процес на постојано напредување, a не само процес на остварување на одредени примарни цели, програмски предеидени.