(untitled) (Journal of Contemporary Philology, 2018)
Одбирајќи ги детството, градот и сонот како триделна Аријаднина нишка која се провлекува низ лавиринтските патеки на неговото творештво, Урошевиќ хронотопски ги вкрстува во едно хармонично созвучје: реалното и имагинарното, јавето и сонот, блиското и далечното, искуството и сеќавањето, Редот и Авантурата, животот и креацијата. Ако детството е загубениот рај, вистинска еманација на чудесното, а градот, во некоја смисла, средиште на светот, космос кој ги чува палимпсестните траги од минатото, но едновремено е и прилагодлив на личните копнежи, сонот го означува „крајот“ на познатата реалност и „почетокот“ на некоја друга, фантастична или надреална реалност, потчинета на поинакви закони и логика, но подеднакво вистинита и клучна за нашето суштествување.