(untitled) (Journal of Contemporary Philology, 2019)
Во оваа статија ги анализирамедвете модални конструкции во сицилијанскиот дијалект што се однесуваат на конструкциите vuliri (сака)+ инфинитив и aviria (мора) + инфинитив. Тие се користат за да се искажат неепистемски и епистемски модални вредности, како и идност. Врз основа на премисите на когнитивната граматика на Лангакер, ќе ја опишеме семантичката мрежа што е поврзана со секоја од овие модални конструкции, како и нивното семантичко совпаѓање. Покрај тоа, ги опишуваме начините на кои модалните вредности комуницираат со временско-аспектуалната инфлексија. Нашата анализа покажува дека епистемските вредности на vuliriсе прилично периферни, додека aviria покажува висок степен на полисемија, како во неепистемската така и во поапстрактната епистемска област. Поместувањата од неепистемското кон епистемското зависат од контекстуалните координати: во основа, од дејственоста на глаголот, од агентивноста натраекторот (субјектот фокус) и од интенционалноста, која се покажа како клучна во анализираните процеси. Во целина, aviria изразува повисок степен на граматикализација во однос на vuliri: додека vuliri ја одржува својата „вербалност“, се чини дека aviria е стабилно средство за модално изразување, заемодејствувајќи на покомплексен начин со другите контекстуални координати.