(untitled) (Филолошки студии, 2021)
Во македонската средновековна музичка и книжевна традиција дошло до интензивен одраз на византиските химнографски жанрови преку словенските преводи, преписите и при творечките компилации во т.н. оригинални словенски химнографски состави. Попрецизните структурни истражувања покажаа дека дури и при словенските преводи на византиската химнографија се одразувало своевидно авторизирање на византискиот образец, зашто преведувачот не бил во состојба до крај да ја приспособи изворната идентичност на версификацијата или на напевот од оригиналот во преводот, а особено доаѓало до нарушување на изворните акростихови во песните на каноните. Но и условно наречените оригинални химнографски творби воспевно, текстолошки и структурно биле составувани само како поддршка на византиското творечко клише, при што требало да ги одразуваат општохристијанските теолошки погледи и култни импресии.