(untitled) (Филолошки студии, 2024)
Во текстот ја обработуваме проблематиката на убивање на старите луѓе, обичај што во Македонија најчесто се нарекувал „колење на старците“. Примери за овој мит наоѓаме на пошироката територија на Македонија, од: Охрид, Битола и Прилеп, преку: Велес и Скопско, Дојран, околините на: Кратово, Неготино, Дебар, до: Дримкол и големите ридско-планински предели Малешевијата и Мариово. Мотивите што доведувале до сеницид се многубројни. Вообичаено се сметало дека со убивањето на постарите во време на глад се овозможувало заштеда на храна. Истото се извршувало и поради одземање на земјата што ја поседувале старите и пренесување на правата за посед или за обработка на помладите. Понекогаш убивањето било чин на милосрдие ‒ особено кога станувало за тешка и неизлечива болест или, пак, ако станувало збор за длабока старост ‒ кога лицата не можеле да ги извршуваат ниту најосновните биолошки потреби, па претставувале товар на семејството или заедницата. Трауматското искуство на синовите при убивањето на своите татковци, според преданијата, довело до напуштање на овој суров обичај.